Welkom op de website van MEE   Click to listen highlighted text! Welkom op de website van MEE

Hospitaliseren en/of gehospitaliseerd worden (Blog)

Door Ria Brands

Deze weken val ik van de ene verbazing in de andere. Mijn moeder van 91 jaar heeft vanaf begin februari in het ziekenhuis gelegen en na ongeveer 3 weken is ze verplaatst naar een revalidatiecentrum. Dit omdat ze in haar ziekte periode kwijt was hoe ze moest lopen en ook de conditie daarvoor was verloren.  Al met al is ze ongeveer 2 maanden van huis geweest en “gelukkig” nu al weer bijna 2 weken thuis.

In de tijd van het ziekenhuis heeft ze op 3 kamers gelegen. Eerst op de opname afdeling 3 dagen, toen een eigen kamer op de afdeling interne geneeskunde om beter te worden en de laatste 2 dagen daar nog op een zaal met meerdere patiënten. Omdat ze met de ambulance was binnen gekomen was ze de weg behoorlijk kwijt. Waar ben ik? In Zwolle? En dan hielpen die overplaatsingen niet erg. Steeds namen we de spulletjes die we hadden meegenomen van huis om het een beetje vertrouwd voor haar te maken, weer mee naar de volgende kamer.

Toen kwam de verhuizing naar de revalidatie afdeling. In hetzelfde ziekenhuis, dus ze ging van de 3e naar de 6e afdeling. Tijdens deze periode kwam ze eerst op een kamer met mede patiënten en de laatste weken werd ze nog overgeplaatst naar een andere afdeling waar ze een kamer alleen kreeg. Alle overplaatsingen waren uit te leggen, maar voor een vrouw van 91 jaar was het overzicht kwijt.

Wat mij verwonderde is niet zo zeer hoe snel de patiënt hospitaliseert, maar wel hoe het personeel dat mede bewerkstelligt. Zo kreeg mijn moeder bijna standaard een rietje in haar drinken. Zelfs op de revalidatieafdeling. Er was daar al helemaal niets mis meer met haar armen en handen. En mijn moeder onderging het dan en dronk rustig uit dat rietje omdat het haar zo werd aangeboden.

Om 12 uur werd er in het revalidatiecentrum warm gegeten. Bij het restaurant stond bij de ingang voor het bezoek, elke dag het menu op een bord geschreven. Een van de eerste keren dat mijn moeder daar ging eten was ik er bij. Er kwam een medewerker aan  tafel en vroeg haar: “wat wilt u eten?” Mijn moeder keek wat verward. En ik ook. “Is er een keuze dan naast witlof en ham?” vroeg ik haar. Op haar beurt keek zij weer verward. Ze dacht diep na en gaf aan dat er wellicht ook spinazie en een burger was. Dus ik nog eens vragen: “ik dacht dat er 1 menu is?” Mijn moeder zat ondertussen te bedenken of ze de witlof of de spinazie zou nemen. De medewerker gaf vervolgens aan dat er inderdaad eigenlijk in principe maar 1 keuze is, maar als iemand dat echt niet lust ze nog iets anders kunnen maken. En haar vraag? Die was eigenlijk bedoeld om aan te geven of iemand een grote of kleine portie wilde.

Zo zag ik vele van dat soort verwarde communicatie voorbeeldjes. Door de vele wisselingen van personeel en de verschillende manieren van individuele aanpak was het soms erg verwarrend voor mijn moeder. Hoe zou je een stabiele factor kunnen creëren vanuit je organisatie met al de verschillende medewerkers en een komen en gaan van patiënten.

Ik gun de afdeling een training: Video Interactie Begeleiding, -beelden-zeggen-meer-dan-woorden-

Je krijgt op een positieve manier feedback op je handelen. Handelen dat vaak is ingesleten. En er zijn weinig mensen op de werkvloer die dat van zelf kunnen corrigeren of een collega in de buurt hebben die hen er op wijst. Wat zou de zorg daarmee kunnen verbeteren! Met wellicht minder hospitaliseren of gehospitaliseerd worden!

Contact

Click to listen highlighted text!