Welkom op de website van MEE   Click to listen highlighted text! Welkom op de website van MEE

‘Nu het de week van de toegankelijkheid is, neemt u mijn beperking ook in?’ (Blog)

Sazime Diler – Consulent in opleiding

Daar kwam een app van mijn vriendin. Of ik vanavond wat te doen heb. Eens even kijken. “Nou nee, niet bepaald”, appte ik terug. Ze vroeg me of ik dan met haar en andere vriendinnen mee uit eten wilde en daarna naar een club die goede muziek draait. ‘Toegankelijkheid’ begint bij mij al bij het kiezen van kleding. Want stel je voor, mijn geld valt op de grond en ik kan dan niet bepaald op mijn hurken om het op te pakken. Ik zal het dan moeten pakken met een beweging waarbij ik niet een te korte jurk aan moet hebben.

Om 18:30u werd ik opgehaald door mijn vriendin. Een andere vriendin zat voorin en ik vroeg haar vriendelijk of ze achterin wilde zitten. Ze antwoordde dat ze dat ook al van plan was. Ik zei op een ironische manier “Tja als je gehandicapten mee op stap neemt, heb je een aparte gebruiksaanwijzing voor die avond”. Waar zij “al die gehandicapten ook” op antwoordde. Al lachend gingen we richting het centrum van Arnhem.

We parkeerden bij de Rijnkade en ik bedenk altijd vooraf waar ik dan uit de auto stap, om de trap naar boven of de steile helling te vermijden. Beiden zijn minder toegankelijk voor mij. De energie die ik daar verbruik zal ik die avond nodig hebben om te swingen in de club. In de straat waar we zullen eten, is het bestraat met kinderkoppen. Ik ben al weleens gevallen omdat ik bleef haken achter een steen die net wat hoger was dan ik had ingeschat. Sindsdien let ik er heel goed op.

‘Ga ik het vlees zelf snijden?’
Aangekomen bij de eettent had ik enorme trek gekregen. Ik ben dan ook een echte vleeseter, dus bestelde ik een goed stuk vlees. Medium gebakken. Als het doorbakken is, dan is het te hard en voel ik me bij het kauwen net een koe en anderzijds is te sappig ook niet waar ik van houd. Na enig moment gewacht te hebben kregen we ons diner voor ons. Het zag er goed uit, maar er gingen belletjes rinkelen. Ga ik zelf het vlees snijden? Of laat ik het achter doen? Ik heb het in eerste instantie zelf geprobeerd, maar ik heb niet de kracht om dit bij het gehele stuk vlees te doen, want ja, ik wil nog swingen! Ik heb het maar aan de ober gevraagd; ik zou ook niet willen dat mijn stuk vlees bij een ander op bord komt of, erger nog, in het gezicht. Alle dramatische situaties zie ik dan natuurlijk voor me, als beelddenker. Ik heb de ober gevraagd of hij het voor mij in stukjes wil snijden, omdat ik daar de kracht niet voor heb. Hij zei dat hij dat wel wilde doen. Hij kwam terug met het vlees, en ik overdrijf (niet), in 1001 stukken. Ik moest wel even grinniken. Ik laat niet graag iets over aan anderen, dit was dan ook een bevestiging. Ik maakte nog een grapje of hij het de volgende keer ook kon pureren. “Zelfs dat wil ik voor je doen” grapte hij terug. Tenslotte vond ik de bejegening erg fijn. Het voelde niet bezwaard.

Nadat we gegeten hadden, stapten we weer in de auto. Bij de beroemde blauwe golven onder de brug – klinkt spannend maar is het niet – zijn de invalide parkeerplekken. Welgeteld heb je er 10 en, ja. alle 10 waren bezet. Het was inmiddels al rond 22:00 uur. De overweging om daar uit te stappen en op de rest te wachten, maakte ik natuurlijk direct. Mar toen ik de deur opende, zag ik dat er een groep jongeren onze kant opkeek en in mum van tijd deed ik de deur weer dicht, en besloot ik toch maar met ze mee te rijden. Gelukkig vonden we een parkeerplek in de buurt, maar ik moest wel meer energie inleveren die ik zou gaan gebruiken voor, jawel, het swingen!

Het dilemma van het swingen
Aangekomen bij de club, waar we de nacht verder zullen doorbrengen, zag ik dat het nog niet druk was. Daarom konden we nog een mooi ‘toegankelijk’ plekje uitzoeken. Dat wil zeggen, het was een mooi plekje uiteraard, maar het was veel minder toegankelijk. Te hoge barkrukjes, te hoge tafels, geen wc op de begane grond. Wanneer het drukker wordt, kan ik niet met mijn glas drinken tussen al die swingende mensen door vanaf de bar naar mijn zitplaats. Dan ben ik bang dat ik val of ik word aan de kant geswingd. Gelukkig ben ik assertief genoeg om de mensen die de lege glazen ophalen, te vragen of ze de volgende ronde drinken voor me mee willen nemen. En dat doen ze.

Even terug naar de te hoge barkrukjes en hoge tafels. Ik heb mijn eigen manier gevonden, met hulp die ik krijg van de dames, om bijna letterlijk zo’n kruk te beklimmen. Ik zit. Ik tank dan energie bij om vervolgens te kunnen swingen. Of ik houd mezelf (of jullie) voor de gek, want ik weet dat als ik inderdaad ga swingen, ik weer moet klimmen en klauteren om na het swingen weer tot rust te komen op de te hoge barkruk.

Maar dan….  
Kom je op je stage en zie je het volgende:
Er zijn 4 parkeerplaatsen voor de invaliden. Er stonden al 2 auto’s zonder een invalideparkeerkaart geparkeerd, er komt er nog 1 aanrijden en die ging er ook zonder invalideparkeerkaart staan. Als we de wereld willen veranderen, moeten we dan niet bij onszelf beginnen? Hoe toegankelijk zijn wij? Ben jij? Zeg jij er wat van als je dit ziet gebeuren? Ik (indirect) wel.

Had je deze toevallig op je autoruit? Dan was ik dat! Jij bent (nog) niet toegankelijk! 🙂

blog-sazime

Contact

Click to listen highlighted text!